Dom, w którym mieści się Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy, ma swoje piękne dzieje. Szczyci się już prawie stuletnią historią i tradycją wychowawczą, choć nie został zbudowany przez Orionistów. Powstał z inicjatywy ks. Franciszka Toporskiego, zwanego "ojcem sierot" i został oddany do użytku w 1913 r. Pod jego dachem znaleźli schronienie zdemoralizowani chłopcy, sieroty i najbiedniejsi chłopcy z Warszawy i okolic.

W 1939 r. dom, zwany już wtedy "Antoninem" (od jego patrona - św. Antoniego), został przekazany Księżom Orionistom, którzy utrzymali profil tego domu, czyli opiekę nad sierotami do 1953 r. Oczywiście, przerwę stanowił okres wojenny, kiedy to mieszkańcy domu podzielili losy wielu przytułków i sierocińców warszawskich. Na temat wojennych przeżyć "Antoniaków" powstało kilka ciekawych opracowań... Po zakończeniu działań wojennych i wyzwoleniu Warszawy Księża Orioniści podejmują na nowo pracę wśród opuszczonej młodzieży w "Antoninie".

Zapleczem materialnym dla "Antonina" był od poczku jego funkcjonowania majątek ziemski w Łaźniewie koło Błonia. Tam chłopcy z Barskiej - antoniacy pracowali, uprawiali ziemię, wypiekali chleb, hodowali warzywa i owoce, a także wypoczywali.

Od 1948 roku dyrektorem zostaje ks. Bronisław Dąbrowski FDP (późniejszy arcybiskup, długoletni Sekretarz Konferencji Episkopatu Polski i jeden z bliskich współpracowników księdza Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego). Niestety, praca ta nie trwała długo. Zostaje przerwana w 1953 r., kiedy to władze komunistyczne zabierają większą część domu pozostawiając Orionistom tylko kaplicę i pokoje mieszkalne dla księży. W zabranej części domu powstaje Państwowy Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy nr 1 - o charakterze resocjalizacyjnym.

Po przemianach społeczno-politycznych w latach 1989-1990, do jakich doszło w naszym kraju, Orioniści postanowili odzyskać bezprawnie zagarniętą własność i idąc za wezwaniem swojego Założyciela - ks. Alojzego Orione wznowić działalność wychowawczo-społeczną. Stało się to w roku 1990, kiedy to ówczesne władze zgodziły się na zwrócenie zagarniętej nieruchomości, wraz z Ośrodkiem i podopiecznymi.

Tak więc Księża Orioniści przejęli Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy i od tego czasu, istnieje on i działa jako jedna z kilku placówek typu resocjalizacyjnego w Polsce, które prowadzone są przez kościół katolicki. Od samego początku w "Domu na Barskiej" wszelkie wysiłki podejmowane przez księży, siostry i wychowawców zmierzały ku temu, by stał się on dla wychowanków ich domem rodzinnym, by panowała w nim atmosfera wzajemnej miłości, akceptacji, swobody i szczerości.

Od tamtej pory, kiedy to powstawały fundamenty domu minęło ponad 100 lat. Od czasu, kiedy dom ten służy jako placówka resocjalizacyjna - Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy - pod banderą księdza Orione mija już 20 lat. Zawsze jednak dom ten był otwarty na biedę ludzką w myśl słów świętego księdza Orione: "Czyńcie dobro zawsze, czyńcie dobro wszędzie, zła nigdy i nikomu".