Święty Alojzy Orione urodził się 13 czerwca 1872 roku w ubogiej włoskiej rodzinie w Pontecurone (Piemont) w Italii. Ojciec Wiktor pracował jako brukarz; matka Karolina dorabiała w czasie sezonowych prac na wsi. Mając siedem lat rozpoczął naukę w szkole, jednak zmuszony trudną sytuacją materialną, musiał ją przerwać by pomagać rodzicom w pracy dla utrzymania rodziny.

Od dzieciństwa serce jego przepełnione było wielką tęsknotą za życiem dla Boga i służbą Mu na drodze kapłańskiej.
Wydawało się, że marzenia te spełnią się kiedy został przyjęty do Zakonu Świętego Franciszka w Vogherze. Jednak w krótkim czasie zachorował na zapalenie płuc i uznany za niezdolnego do życia zakonnego musi wrócić do domu rodzinnego. Nie zrażony niepowodzeniem wstępuje do Instytutu salezjańskiego w Turynie gdzie spotyka ks. Bosko.

Kiedy po dwóch latach wszyscy byli przekonani, że Alojzy wstąpi do nowicjatu i zostanie salezjaninem, on opuszcza szeregi ks. Bosko i wstępuje do seminarium diecezjalnego w Tortonie. By móc studiować podejmuje pracę zakrystianina w katedrze i otrzymuje pokój na kościelnej wieży. Tam przeżywa jeden z przełomowych momentów w swoim życiu. W Wielkim Tygodniu 1892 roku przychodzi do zakrystii zapłakany chłopiec, którego pewien ksiądz wyrzucił z lekcji religii. Kleryk Orione przygarnia go otwierając mu serce i poświęcając swój czas.

Ten przyprowadza kolegów, tamci kolejnych i wkrótce mały pokoik na wieży stał się niewystarczającym dla ponad setki chłopców kręcących się przy kleryku Orione. Po jakimś czasie Alojzy wydzierżawia od władz miasta stare zabudowania klasztoru św. Klary zamienione na koszary i tam przenosi się wraz z chłopcami. 13 kwietnia 1895 roku w katedrze w Tortonie otrzymuje święcenia kapłańskie.

Już wtedy niektórzy z gromadzących się wokół księdza Orione chłopców zapalonych przez Niego pragnieniem służby Bogu i drugiemu człowiekowi zapragnęli zostać księżmi. Chcieli jak on i wraz z nim iść przez życie "czyniąc dobro zawsze, czyniąc dobro wszędzie, zła nigdy i nikomu" wyznając mocno prawdę tak bliską sercu ks. Orione, że "Tylko Miłość zbawi świat...".

Tak powstaje Zgromadzenie Zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, które oficjalnie zatwierdza Papież Pius X w roku 1906. Ks. Orione w swojej działalności nie poprzestawał jedynie na zakładaniu szkół i oratoriów dla zaniedbanej młodzieży.

Swoją działalność rozszerzał również na osoby chore, kalekie, samotne, niedołężne, upośledzone umysłowo, te najbiedniejsze zarówno w sensie fizycznym jak i duchowym. Mawiał:
"W naszych domach nie pyta się nikogo jakiego jest wyznania, światopoglądu czy też jaki ma kolor skóry, pyta się czy potrzebuje pomocy..."

Ksiądz Orione zmarł 12 marca 1940r. w San Remo w Włoszech. Papież Jan Paweł II podczas mszy świętej beatyfikacyjnej dnia 26 października 1980 roku powiedział o ks. Orione:

"Dał się prowadzić tylko i zawsze ścisłej logice miłości; miłości bezmiernej i całkowitej do Boga, do Chrystusa, do Maryi, do Kościoła, do papieża; miłości całkowitej do człowieka, do całego człowieka z duszą i ciałem, do małych i wielkich, biednych i bogatych, prostych i uczonych, świętych i grzeszników; ze szczególną dobrocią i uczuciem do cierpiących, ludzi z marginesu społecznego i desperatów".